نشمرده ام،تعدادشان زیاد است.خیلی زیاد...!دوره ام کرده اند. زبانشان را نمی فهمم ولی می دانم به شدت از من متنفرند.نگاهشان می گوید...!هر کدامشان یک تار می تند و دورم می پیچد.دیگر تمام بدنم از اینها پوشیده شده،خیلی سخت می شود دید.همه جا تار است.همه چیز تار است...!

دستهایش را به هم قفل کرده.می توان سنش را حدس زد. هفده سال،شاید هم کمتر!دلم به حال لبخندش می سوزد.من هیچوقت به هفده ساله ها نگاه هم نمی کنم چه برسد که...! در را پشت سرش می بندد.خیلی ترسیده...!نگاهش می کنم.بلافاصله لبخندش را تحویلم می دهد.می داند که باید مودب باشد.اینجا فقط یک نفر هست که می تواند ادب را کنار بگذارد...!چاقویم را به طرفش نشانه می روم.حساب کار دستش می آید...!

اینقدر دنبالش نگردید.گم وگور شده...!

نگاهش می کنم. به بد کسی زده ام، خیلی قلچماق است...!دستم را به طرفش می برم.تکان نمی خورد...!سرش پر از خون است.نگاه ماتش دارد آسمان را دید می زند.قسمتش بود.ساعت را نگاه می کنم.خیلی دیر شده،باید بروم...!

فریادهایشان بی امان شده. دستهایم به هم قفل شده اند...مدتهاست که اینطور سرپا ایستاده ام... حق می دهم،به همه تان حق می دهم.درست است...اینجا یک نفر بیشتر نیست،آنهم دیگر دارد تمام می شود...!همه را من خشکانده ام.همه تان را من از نیمه راه گذاشته ام.من بیرحم ترین جانوری هستم که می توان دوست داشت...!

نکته:به یاد سکوتی که دیگر چاپ نشد!!نوشته ای برای شماره آخرش قبل از لغو امتیاز! لغو امتیاز یک نشریه دانشجویی چیز غریبیست...وقتی که امیدواری به تغییر...!

لقمه آخر را که می خورم، مثل همیشه همان حس به سراغم می آید...! نگاهی به جیبم می اندازم. بی اختیار با دستمال کاغذی ور می روم. نور خیلی ملایم است. دو نفر توی چشمهای هم زل زده اند...!

به ناگاه زاده شدم!

...که به دلخواه دیگران!